Вървя по Канала, който е ту само Евлоги, ту и Евлоги, и Христо Георгиеви, подбързвам към поредните и безчислени лекции, като хрупам някакви аржентински уж и диетични как пък не бисквити...
До мен по едно време започва да крачи врана ли, сврака ли и ме гледа укорително и очакващо. Ускорявам крачка, ускорява я и тя, дори леко литва да не изостане. Забавям ход, забавя го и тя... Добре, викам си, ето! Подхвърлям й бисквитка. Тя я взема с клюн и ... я скрива под едно окапало листо. Така ли? Може би греша? Тя продължава да върви с мен. Подхвърлям й още една бисквитка. И тя отново я скрива под листо и продължава да крачи край мен и да ме гледа право в очите с очакване! Не иска и питане, че и третата бисквитка е скрита под листо! Когато се каня да пресека на светофара по продължението на "Шипка" и прибирам бисквитите, тя учтиво прави обиколка около краката ми и се връща делово и без да бърза обратно назад по алеята...
24.11.2016 г.














